Conan'ın modern versiyonuyum ben!

Genç rockçı Sarp kendini modern zamanın Conan'ı olarak tanımlıyor aşık olmayı seviyor ve kendini güvenilmez bir erkek olarak özetliyor: Conan'ın hayatında özel bir kadını vardır ama her gittiği yerde bir takım kadınlarla beraber olur. Aynı ben!..

Bundan altı yıl önce ilk albümünü çıkaran 29 yaşındaki rockçı Sarp eskiye kıyasla değiştiğini; artık burnu havada bir adam olmadığını söylüyor... "Star olmak falan gibi bir derdim yok. Ama sahne benim için terapi gibi bir şey" diyen genç rockçı küçüklüğünden beri hayranlık duyduğu isimlerin hâlâ değişmediğini belirtiyor: "Elvis Presley Deep Purple ve The Doors'dan vazgeçemem!" Sarp ailesinin de müzikle ilgilendiğini dayısının da kendisi gibi rock müzik yaptığını anlatıyor: "Annem hayatını ondan kazanmıyordu ama konserler veriyordu. Ağabeyim profesyonel müzisyendi amcam profesyonel müzisyen ve okulda müzik eğitmeni. Dayım Denizli'nin ilk grubunu kurmuş; rock çalmışlar!"

TEOMAN'DAN ETKİLENMEDİM!
* Okul zamanı annem hep ders çalışmamızı istiyordu. Bu yüzden de bana ilk gitarımı o almadı. "Okuluna git üniversiteni kazan sonra 40 yaşında alırsın" dedi annem. Ama liseye giderken bir şekilde kendi paramızla aldık ilk gitarımızı... Sahneye ilk kez 18 yaşımda çıktım. Tabii annem fenalıklar geçirdi. Sonra da üniversiteyi bıraktım. Kimyayı birincilikle kazanmıştım. Sorun yaşadık ama baktı ki böyle istiyorum sonra bıraktı. Şimdi gençlerden daha çok takip ediyor.
* İlk albümüm ile ikincisi arasında altı yıl geçti. Eski şirketimde (Erol Köse) yaptırımlar vardı. Sonra bir süre küstüm yani o yaptırımlardan dolayı istediğim gibi albüm yapamayacağımı anladım. Sonra başka yerden albüm çıkarma teklifi gelince tekrar aynı enerjiye döndüm. Hiç albüm yapmamayı düşünmüştüm bir ara...
* Birilerine benzetilmek bana garip geliyor. İnsanlar hiçbir şey bilmeden konuşuyor. Mesela Teoman'ın yaptığı bazı ses hareketlerini Teoman'ın sanıyorlar. Halbuki ben onu Teoman'dan önce Bono'dan Bono'dan önce bilmem kimden duydum. Kızların dikkatini çekmeye çalışan çok küçük sebepleri olan insanlar oturup orada beni sevmediğini veya güya benim bilmem kime özendiğimi falan filan yazarak zaman kaybediyor...

ESKİDEN DE STARDIM BEN!
* Fazla ilgiden rahatsız oluyorum star olmak gibi bir derdim yok! Ama sahneden uzak kalınca da özlüyorum. Benim derdim istediğim müziği yapıp yaptığımın karşılığını almak! Yoksa insanların beni beğenmesi gibi durumları müziğe başlamadan çok daha önce yaşayan bir adamım. Kendini ve müziğini beğenmen kendini rahat hissetmen önemlidir bence. Şu sıra birazcık göbeğim olsa da kendimi beğeniyorum. Onun dışında sesimi kişiliğimi müziğimi seviyorum. Salak bir herif de olabilirdim...
* Küçükken Conan olmak istiyordum. Küçüklüğümden beri ağabeyimle Conan ve Örümcek Adam hastasıyız. Herif yenilmez falan bir adam. Canavarlarla savaşıyor tek başına. Bir de hiçbir şey takmıyor! Özgür ne isterse onu yapıyor. Herhalde onu sevmemi sağlayan bu özellikleri oldu... Bir de Conan'ın hayatında özel bir kadını vardır ama her gittiği yerde birtakım kadınlarla beraber olur. Aynı ben! Ben Conan'ın modern versiyonuyum.
* Sahneye çıkmak beni acayip rahatlatıyor. Terapi gibi oluyor çıkıp şarkı söylemek. Evde de mesela sinirliysem uyuyorum. Sahneye çıkınca her şey gidiyor. Üzüldüğüm zamanlarda yalnız olmak daha çok hoşuma gidiyor. Yalnız kalıp düşünüp irdelemek hoşuma gidiyor. Biriyle beraber olunca daha duygu yönüne kayıyor. (MARIE CLAIRE)

Güvenilmez bir erkeğim!

* İnsanlara yaklaşımım yumuşadı. Eskiden daha burnu havada bir adamdım kimseyle konuşmazdım.
* Bazen kimseye bağlanmak istemiyorum. Bu biriki sene de bir ay da sürebiliyor. O zaman güzel kız arıyorum etrafta gözüm dönüyor! Bazen de aşık oluyor kimseyi görmüyorum. Aşık olmayı seven bir adamım. Ama ondan sıkılıp bekar takılıp bir sürü kız olsun etrafımda; onu da severim yeri gelince.

ÇOK AZ AĞLADIM!
* Bazen diyorum ki düzenli işi olan temiz yüzlü bir kız istiyorum. Yine o bekar dönemin sonunda böyle hayaller kurup ona göre bir kız buluyorum. Veya diyorum ki "Bizim piyasadan müzisyen filan olsun." Her an değişebiliyor ki bu iyi bir şey diye düşünüyorum... Aşık olduğumda süper bir sevgili oluyorum. Ama onun da ne zaman biteceği belli olmuyor. Bana güvenilmez! Ama iyi bir herifim aslında... Düşünceliyimdir...
* Hayatımda hiç ağlamadım değil ama çok çok azdır. Ağabeyimi kaybettiğim zaman da normal hayatıma devam etmiştim. "Öyle mi? Kaybettik... Peki." Gittim İzmir'den Denizli'ye. Ne yapılması gerekiyorsa yaptım ertesi gün ağladım. (Ağabeyini bir hastalık nedeniyle 99'da kaybetmiş...)

__________________