[GoCa_GöZ]

Ne araya yolların girmesi,
nede kapanan kapılar,
ne yıldız kayması gecede,ne güz;
ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte...
insanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık...
ipi kopmuş boncuklar gibi
yollara döktüğü gözlerini,birer damla düş kırıklığı
olarak toplanması içine.
Ardında dünyalar,ışıyan camlar dururken
duvarlara dalıp dalıp gitmesi.
Türküsünü söyleyecek kimse kalmaması ayrılık.
Saçına rüzgar,sesine ışık düşürememek kimsenin.Parmaklarını sözüne pınar edememek.
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.Evlerde sokaklar arasında bir ayrım
kalmaması.Ayrılık yağmurdan vazgeçiş,sudan üşüme,yalnızca gölge vermesi ağaçların.
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya,başını alıp gitmek gibi bir geri dönüş.
İki adımından biri insanın...

ŞİMDİ ANLIYOR MUSUN GİDİŞİNİN NEDEN AYRILIK OLMADIĞINI....